دوره ی دیوونگیمو هیجان زندگیمو عشق پونزده سالگیمو

چشمای تو یادم انداخت

لحظه های انتظارو, دل دل عقربه ها رو حال اولین قرارو

چشمای تو یادم انداخت......

ساعت چیزی حدود هفت و نیم صبح هست و من دارم خودم رو برای یه دوره جدید و استارت اول برای رسیدن به هدف و ارزوم, اماده می کنم. به تجربه هر بار که دیدم رو مثبت کردم و سعی کردم هرچیزی رو خوب ببینم, کلی انرژی های مثبت دیگه و اتفافات خوب به سمتم دویدن. من تمام تلاشم رو می کنم برای رسیدن به چیزی که دوستش دارم. دارم یاد می گیرم فقط برای دل خودم زندگی کنم و نه برای خوشایندی دیگران, آب با تموم پاکی و زلالیش, وقتی جایی راکد میمونه تبدیل به گندآب میشه, ما ادمها با تمام شیطنتها و دوزو کلک بازیامونم اگه ساکن بمونیم, جز یه موجود پوسیده چیز دیگری نخواهیم شد.چیزی قریب به دو هفته دیگه, تهران, دوره ورکشاپ تخصصی و

همینه سعی می کنم از همه دور باشم, ادمای شاد انگار غمشون از بقیه بیشتره.

دیشب یه شب نشینی دوستانه داشتیم با کسی که همیشه بمب انرژی بوده واسم و بودنش پر از شعف اما دیشب سر یه سری درد دلاش , هم منو هم خودشو باز برد تو فضایی که نباید...که ماههاست تلاش کردم ترکش کنم...

باز کافه ی لعنتی و سیگار!

باز شکست خوردم!اخه لعنتی بی خیال....از دیشب تا الان هنوز قلقلکم میشه...

اووووووووووف

..........................................

گاهی وقتا دلم از دنیا و هرچی که کنارشه پره

گاهی وقتا.....

گاهی وقتا هست که تمام تلاشت رو می کنی که خوب باشی, اما یه چیزی مثل خوره تو ذهن و فکرت رسوخ کرده و همه جوره باعث میشه رد بدی...

لامصب بدجور رو مغزمه و بی خی نمیشه شد ازش....

کافه بازیل....من....تو....اینجا.....مور.....

سارا...بیست و پنج مرداد, سالروز تولد سمانه که بازم نبودم...

میخوام بهت فکر نکنم, اما نمیشه چون هستی, همیشه

نمیدونی حتی خودت, نگفتم اما چیزی نیستی که سر طاقچه عادت ز یاد من بروی....بعضی روزا زیادی دلم تنگ میشه...

سخته عادی برخورد کنی اما تو دلت تلاطمات برپا باشه و عادی نباشی...

تو هر جوری باشی, خوب یا بد, تو رو دوست دارم....یه دفه نمیدونم چی شد, دلم هوایی شد...

خیلی وقتا تنها ارزوم اینه که هرگز نبودی, هررررررگزززززز, هرررررگززززز.......همش انلاین باشی و من فکر کنم نیستی اصلا...مگه میشه؟